روزي با استاد معماري مان، صبحانه را رفتيم بيرون شهر. تدارك هم ديده بوديم. در دل دشت سفراي چيديم وخورديم از آن صبحانه هايي كه ناصرالدين شاه قاجار هم نخورده! مي ديدم كه اين آقاي استاد ما چيزهاي ريزي پيدا مي كند و مي بيند كه براي من اصلامهم نبودند. نه كه مهم نبودند، بودند ولي من خبر نداشتم. وقتي از زير تكه كوچكي برف پاييزي گل ريز و شرمو سفيد وسرخي را نشانمان داد كه توان حتي همان يك تكه برف سبك را هم نداشت، كم كم كنجكاو شدم كه پس چشم را بايد باز كرد. استادمان مي گفت اين گل، گل <حسرت> است در آستانه اولين برف از زير خاك مي آيد بيرون و با بارش برف چشم از جهان زيباي ما مي بندد. معلم ما مي گفت: براي معمار شدن بايد خوب ديد.
روزي رفتيم يك كارگاه ساختماني. ساختمان يك هتل بود. سفت كاري ها تمام شده بود و داشتند كف راهروهارا سنگ مي كردند. و ما همين طور راه مي رفتيم وبي خيال آن چيزي كه زير پايمان بود. و اين <اوسا> سنگ كار و كارگرش چه زجري مي كشيدند از گونيا نبودن و هم ضخامت نبودن سنگ ها و ما اصلابي خيال اين ها بوديم. راستش را بخواهيد اسم سنگي را كه كار مي كردند نمي دانستيم.
ولي همين بيرون رفتن ها مرا به فكر فروبرد! الان شروع كرده ام به خواندن و دانستن. ديدم يكي از معمارهاي بزرگ در مصاحبه اي گفته مهم نيست در كدام دانشكده درس مي خواني، مهم اين است كه در كجا زندگي مي كني و چه مي بيني! و من دارم به اين فكر مي كنم كه در اين شهر دورافتاده مرزي من چه مي بينم. يا چه مي توانم ببينم و او مي گفت مهم نيست كه در چه شهري زندگي مي كني، مهم اين است كه اين شهر را چگونه و با چه دقتي مي بيني اش واين دفعه شروع كردم به گشتن در شهر كوچك مرزي مان. واي كه چه چيزها كشف كردم! از سه هزارسال پيش، اين شهر محل تردد اقوام متمدن آن زمانه بوده!
ولي او مي گفت اينها را كه خواندي كافي نيست. بگرد رد پاي اين گذشتگان را پيدا كن. اينها كه اينجا بودند بالاخره در يك جايي و مكاني زندگي مي كردند. سقفي بالاي سر داشته اند ومعبري روبروي خود. اينها كجا هستند؟ و مي گردم و مي يابم. تازه دارم راه مي افتم.
اعتراف مي كنم كه چه سليقه بدي داشتم! سليقه ام درمعماريدرست مثل اين بود كه براي پسركي عشايري كه به مدرسه عشايري مي رود لباس اسموكينگ طراحي كنم با دامن كوتاه و اين بچه نه مي تواند با اين لباس راحت باشد و نه مي تواند شيطنت كند. از اين بدتر اينكه انگشت نماي ديگران هم هست.
